Sommige dingen blijven ergens op de achtergrond aanwezig. Niet luid, niet dringend, maar wel voelbaar. De handpan was er zo één. Al een tijd stond dit instrument op de wenslijst. Niet omdat ik muzikaal aangelegd ben, integendeel. Misschien juist daarom. Het idee dat je een instrument kan bespelen zonder opleiding, zonder notenleer, zonder verwachtingen —…
Drie dagen in de Ardennen, samen met mijn zoon. Even weg van alles, enkel de natuur die het tempo bepaalt. Rochehaut vormt het decor: heuvels, bossen en uitzichten die telkens opnieuw verrassen. Geen strak plan, alleen wandelen, praten en zijn. Het voelt meteen anders zodra je daar aankomt. De lucht is frisser, de stilte dieper….
Soms brengt het leven je terug naar plekken waarvan je dacht dat ze enkel tot het verleden behoorden. Judo was er zo één. Veertig jaar geleden stond ik zelf op de mat, zoekend naar balans, discipline en kracht. En nu, jaren later, zie ik mijn zoon daar staan — met zijn gele gordel rond zijn…
In mijn vorige woonst had ik het. Een vaste wandelroute, en onderweg een bankje. Zo’n plek waar je af en toe ging zitten, zonder reden. Even pauzeren, even kijken, even ademen. Het hoorde bij de wandeling, maar ook bij een bepaalde fase in het leven. Na de verhuis was dat bankje weg. De route ook….
Een lange wandeling aan zee heeft iets tijdloos. Geen begin, geen einde — alleen het ritme van stappen op nat zand en het geluid van de golven die blijven komen. Altijd opnieuw, zonder haast. De zee ligt er kalm bij, bijna uitnodigend om even stil te staan. Samen blijven we kijken. Niet om iets te…
Net op kerstavond gebeurt het. Zacht, bijna geruisloos, begint de sneeuw te vallen. Geen hevige storm, geen dikke pakken ineens, maar precies genoeg. Al weken was het niet meer gesneeuwd. Tijdens de skivakantie lag het landschap er grotendeels groen bij, alsof de winter even vergeten was langs te komen. En dan plots, op dit ene…
