Een afscheid in schoonheid

De laatste dag van een vakantie voelt altijd een beetje dubbel. Je weet dat het bijna voorbij is, maar tegelijk wil je nog één keer alles uit de dag halen. Nog één keer de berglucht opsnuiven. Nog één keer de stilte ervaren. Nog één keer dat gevoel meenemen dat alleen de bergen kunnen geven.

Daarom kiezen we voor een stevige wandeling naar een bergmeer. Een tocht met flink wat hoogtemeters, stevige beklimmingen en lange afdalingen. Geen eenvoudige afsluiter, maar wel eentje die perfect past bij alles wat deze vakantie heeft gebracht.

Genieten onderweg

De klim vraagt inspanning. Je voelt je benen werken, je ademhaling versnellen. Maar telkens wanneer je even omkijkt, word je beloond met uitzichten die alle moeite vergeten doen. De bergen lijken eindeloos, het licht is helder en de lucht diepblauw.

Boven aangekomen ligt het bergmeer er vredig bij. Het water weerspiegelt de omliggende toppen alsof de natuur zichzelf nog even wil bewonderen. De rugzak gaat open. Een eenvoudige lunch smaakt op zo’n plek beter dan eender welke sterrenzaak. Je eet niet alleen met je mond, maar ook met je ogen.

Het zijn van die momenten waarop de tijd even stil lijkt te staan.

Een onverwacht cadeau

Na de middag beginnen we aan de afdaling. De benen voelen de kilometers ondertussen goed, maar het hoofd is leeg. We genieten nog één keer van de stilte, het pad en de indrukwekkende natuur.

En dan gebeurt er iets wat je niet kan plannen.

Plots staan ze daar.

Drie wilde steenbokken.

Op amper enkele meters van ons. Alsof wij even te gast zijn in hun wereld. Geen schrik, geen haast. Ze kijken rustig op, observeren ons even en gaan daarna verder met waar ze mee bezig waren.

Iedereen blijft vanzelf stilstaan. Niemand zegt iets. Er is alleen verwondering.

Het is een van die momenten die je onmogelijk kan maken of organiseren. Je kan alleen het geluk hebben dat je precies op dat moment precies daar bent.

De mooiste souvenirs

Wanneer je later terugdenkt aan een vakantie, zijn het zelden de hotels of de kilometers die je als eerste herinnert.

Het zijn de onverwachte ontmoetingen.

De momenten waarop de natuur zichzelf laat zien zoals ze echt is. Zonder spektakel, zonder aankondiging.

Drie steenbokken op een bergpad.

Een ontmoeting van amper enkele minuten.

Maar eentje die nog jarenlang zal blijven nazinderen.

Misschien is dat wel het mooiste wat reizen kan geven. Niet alleen nieuwe plaatsen ontdekken, maar ook beseffen hoe bijzonder de wereld nog altijd kan verrassen wanneer je er met open ogen doorheen wandelt.