
Kleine gelukjes
Tussen de reuzen van Zinal
Er zijn plekken waar je automatisch stil van wordt. Zinal, diep in de Zwitserse Alpen, is zo’n plek. Omringd door indrukwekkende vierduizenders zoals de W...
Lees meerDe voorbije jaren ben ik kleine dingen veel meer gaan waarderen. Een chocomelk in de zon, een mooie wandeling, iets uit de tuin halen wat ik zelf geplant heb, met de kinderen ergens naartoe gaan of gewoon 's avonds thuiskomen en voelen dat het goed is. Het zijn geen
grote gebeurtenissen en vroeger zou ik aan sommige van die momenten waarschijnlijk gewoon voorbijgegaan zijn. Vandaag probeer ik ze wat bewuster te zien. Ik noem ze mijn kleine gelukjes.
Die manier van kijken is niet zomaar ontstaan. Er zijn de voorbije jaren genoeg momenten geweest waarop mijn hoofd vooral bezig was met problemen, zoeken naar oplossingen en proberen dingen te veranderen waarop ik uiteindelijk maar weinig invloed had. Ergens onderweg ben ik gaan beseffen dat het leven ondertussen gewoon verdergaat. Je kunt blijven wachten tot alles opgelost is en denken dat je daarna wel weer zult genieten, maar misschien mis je dan heel veel van wat er vandaag al is. Dat betekent niet dat je moeilijke dingen moet wegduwen of alles positief moet proberen te bekijken. Voor mij gaat het eerder over beide naast elkaar laten bestaan. Er kan iets moeilijk zijn en je kunt diezelfde dag toch genieten van een wandeling, een gesprek of iets heel eenvoudigs.
Ik vind ze ondertussen overal. Tijdens het wandelen of fietsen, ergens in de bergen, op het water, in mijn tuin of wanneer ik met mijn kinderen op stap ben. Soms is het een reis of een bijzondere plek, maar even vaak is het iets waar niemand anders waarschijnlijk aandacht aan zou besteden. Misschien is dat net wat ik er zo mooi aan vind. Geluk hoeft niet altijd groot te zijn en je hoeft er ook niet altijd ver voor te zoeken. Op Bart.be verzamel ik die momenten. Soms met een foto, soms met een verhaal en soms gewoon omdat ik iets heb meegemaakt waarvan ik dacht: dit is er weer eentje. Misschien zorgt het ervoor dat jij af en toe ook wat langer stilstaat bij die van jou.

Kleine gelukjes
Er zijn plekken waar je automatisch stil van wordt. Zinal, diep in de Zwitserse Alpen, is zo’n plek. Omringd door indrukwekkende vierduizenders zoals de W...
Lees meer
Kleine gelukjes
Sommige gelukjes zijn klein genoeg om in de palm van je hand te passen. Een aardbei uit eigen tuin is er zo één. Elke dag opnieuw even langs de planten wandelen...
Lees meer
Kleine gelukjes
Sommige namiddagen plan je niet. Ze ontstaan. Een evenement dat plots in je zicht komt, een gevoel dat zegt: “ga gewoon.” En een paar uur later zit je midden in...
Lees meer
Kleine gelukjes
Sommige plekken voelen anders vanaf het moment dat je binnenstapt. De yurt is er zo één. Rond, warm, gedragen door hout en stof, alsof de wereld buiten even sti...
Lees meer
Kleine gelukjes
Vier dagen Texel, samen met mijn zoon. Het eiland voelt meteen anders. Meer ruimte, meer lucht, meer tijd. Alles lijkt trager te gaan, alsof de wind het tempo b...
Lees meer
Kleine gelukjes
Een vakantie naar Texel roept meteen beelden op van schapen, dijken en uitgestrekte landschappen. En die zijn er ook. Maar soms verrast een plek net door wat je...
Lees meer★★★★★
Grappig eigenlijk. Sinds ik je kleine gelukjes volg, merk ik dat ik zelf vaker even stilsta bij gewone dingen. Dingen waar ik vroeger gewoon aan voorbijging. Blijkbaar zit er toch veel meer moois in een gewone dag dan je soms denkt.
— Uit de mailbox van Els
★★★★★
Sommige van je berichtjes doen me echt anders naar dingen kijken. Dan denk ik eerst: ja, eigenlijk is dat zo simpel. Maar een paar dagen later betrap ik mezelf erop dat ik ergens bewust van aan het genieten ben. Gewoon van iets kleins. Mooi wat zoiets kan doen.
— Uit de mailbox van Peter
★★★★★
Ik moest onlangs aan je kleine gelukjes denken toen ik aan het wandelen was. Normaal loop ik gewoon door, maar nu ben ik echt even blijven staan om rond te kijken. Niets bijzonders eigenlijk, en toch was het een heel mooi moment. Misschien moeten we dat gewoon wat vaker doen.
— Uit de mailbox van Leen