Frietjes in de Ghelamco Arena
Soms zit een herinnering verstopt in iets kleins. In dit geval: een portie frietjes in de Ghelamco Arena. De geur, het geroezemoes, het wachten aan het kraampje — het bracht me even terug naar vroeger. Naar die momenten waarop ik als kind met mijn vader mee mocht naar Zulte Waregem. Een hamburger in de hand, een stadion vol geluid, en dat warme gevoel van samen iets beleven.
Een nieuw hoofdstuk
Vandaag is het anders, maar tegelijk ook hetzelfde. Nu is het mijn zoon die naast me staat, even enthousiast, even nieuwsgierig. We gaan af en toe samen naar een match van AA Gent, niet zozeer voor het voetbal alleen, maar voor het gevoel dat erbij hoort. Samen de sfeer opsnuiven, lachen, praten, iets delen. Kleine tradities die groter worden dan ze lijken.
De frietjes smaken eenvoudig, maar precies goed. En ergens tussen de supporters en de flikkerende stadionlichten zit ook dat stukje verleden verweven met het nu. Het is mooi om te voelen hoe herinneringen zich herhalen, maar dan in een nieuwe vorm.
Bekend terrein, nieuw gevoel
Naast het stadion ligt het Van der Valk hotel. Ook dat roept herinneringen op. We zijn er al zo vaak geweest, op verschillende reizen samen. Die vertrouwde geur van de lobby, het ontbijt dat altijd overvloedig is, de herkenning bij het binnenkomen — het voelt als een ankerpunt in onze vele uitstapjes.
Het is mooi hoe sommige plekken gewoon blijven meereizen. Niet als toevallige bestemmingen, maar als stille getuigen van de vele keren dat we samen onderweg waren.
Meer dan voetbal
De avond zelf is eenvoudig: frietjes, voetbal, wat grapjes tussendoor. Geen grote plannen, geen haast. En toch blijft het bij. Omdat het gaat over samen zijn, over tradities die zich vanzelf vormen. Over hoe een frietje eten ineens meer kan betekenen dan zomaar een maaltijd.
Het zijn die kleine momenten waarin verleden en heden elkaar raken, waarin herinneringen doorgegeven worden zonder dat je het plant. Een vader, een zoon, een stadion en een portie frieten — soms is dat alles wat nodig is.
