Afscheid van een vriend

Vandaag nam ik afscheid van mijn zwarte Mazda. Op papier is het natuurlijk gewoon een wagen die verkocht is en plaatsmaakt voor iets anders. Toch voelde het bij de overhandiging niet helemaal zo. Zes jaar is lang genoeg om van een wagen meer te maken dan een verzameling metaal, zetels en een motor. Zonder dat je het beseft, wordt zo’n auto een stille getuige van een behoorlijk stuk van je leven.

Er zijn in die zes jaar heel wat kilometers onder de wielen geschoven. Gewone ritten naar het werk of de winkel, maar ook lange ritten naar bestemmingen waar ik naar uitkeek. Vakanties, uitstappen, wandelingen, bergen en plekken die eerst alleen een naam op een kaart waren en enkele uren later werkelijkheid werden. Soms alleen, soms met iemand naast mij en vroeger ook nog met mijn dochter in de wagen. Alleen al daardoor zitten er herinneringen in die auto die niets met de auto zelf te maken hebben.

Een kleine wereld op vier wielen

Een wagen wordt ongemerkt ook een soort kleine eigen ruimte. Zeker wanneer je veel onderweg bent. Ik heb er uren naar podcasts geluisterd, nieuwe dingen ontdekt en verhalen gehoord die nog lang bleven nazinderen nadat de motor al uit stond. Andere keren bleef de radio gewoon uit en waren er alleen het geluid van de weg en mijn eigen gedachten. Op lange ritten kan die stilte verrassend aangenaam worden. Niemand die iets vraagt, niets dat onmiddellijk moet gebeuren en alleen de weg die kilometer na kilometer onder je door schuift.

Er zijn ook heel wat mooie momenten begonnen met het dichttrekken van die autodeur. De bestemming lag soms honderden kilometers verder, maar eigenlijk hoorde de rit er al bij. Bagage achterin, iets te drinken binnen handbereik en dat fijne gevoel van vertrekken. De Mazda bracht me naar plaatsen waar gewandeld, gefietst, geskied, genoten en geleefd werd, en bracht me daarna telkens weer veilig thuis. Daardoor zijn al die kilometers achteraf moeilijk los te zien van de herinneringen die eraan vasthangen.

Tijd voor iets anders

En dan komt er een moment waarop je weet dat het genoeg geweest is. Niet omdat al het vorige plots minder waarde heeft, maar omdat het tijd is voor iets nieuws. Vandaag reed iemand anders ermee weg en bleef ik achter zonder mijn vertrouwde zwarte Mazda voor de deur. Een vreemd beeld na zes jaar, maar tegelijk ook een goed gevoel. Wat geweest is, hoeft niet vastgehouden te worden om belangrijk te blijven.

De herinneringen rijden tenslotte niet mee met de nieuwe eigenaar. Die blijven gewoon hier. De lange ritten, de podcasts, de stiltes, de vakanties, de gesprekken onderweg en de mensen die ooit op de passagiersstoel zaten. Alles wat in die zes jaar gebeurd is, hoort bij een periode die niemand meer kan afnemen.

Binnenkort staat er iets anders voor de deur en beginnen er vanzelf weer nieuwe ritten, nieuwe bestemmingen en nieuwe verhalen. Misschien is dat ook het mooie aan afscheid nemen. Je sluit iets af waar je met plezier op terugkijkt, zonder dat je daarom achterom hoeft te blijven kijken.

Bedankt voor de kilometers, zwarte vriend. Het waren er veel en er zaten heel mooie tussen.

Kleine dingen. Grote glimlach. Dat is genoeg.